Bu to‘qima hujayralardan va ularni bir-biridan ajratib turadigan, hujayradan tashqari matriks deb ataladigan jonsiz moddadan tashkil topgan. Ushbu matriks suyuq yoki qattiq bo‘lishi mumkin. Masalan, qonda matriks vazifasini plazma bajaradi, suyak matriksi esa qattiq bo‘ladi. Biriktiruvchi to‘qima a’zolarga shakl beradi va ularni o‘z o‘rnida ushlab turadi. Biriktiruvchi to‘qimalarga qon, suyak, paylar, boylamlar, yog‘ va areolyar to‘qimalar misol bo‘ladi. Biriktiruvchi to‘qimalarni tasniflash usullaridan biri ularni uch turga ajratishdir: tolali biriktiruvchi to‘qima, skeletning biriktiruvchi to‘qimasi va suyuq biriktiruvchi to‘qima.

Mushak hujayralari tananing faol qisqaruvchi to‘qimasi — mushak to‘qimasini hosil qiladi. Mushak to‘qimasi kuch hosil qilib, a’zolar ichida harakatlarni yuzaga keltiradi. Mushak to‘qimasi uchta alohida turga bo‘linadi: ichki a’zolarda joylashuvchi visseral yoki silliq mushak, a’zolarning ichki devorida joylashadi; skelet mushagi, odatda suyaklarga birikib, tananing yirik harakatlarini ta’minlaydi; hamda yurak mushagi, yurakda joylashib, qisqarish orqali qonni butun organizm bo‘ylab haydaydi.

Markaziy va periferik nerv tizimlarining hujayralari nerv to‘qimasiga kiradi. Markaziy nerv tizimida nerv to‘qimalari bosh miya va orqa miyani tashkil qiladi. Periferik nerv tizimida esa nerv to‘qimalari bosh miya va orqa miya nervlarini, jumladan, harakatlantiruvchi neyronlarni hosil qiladi.

Epiteliy to‘qimalari teri, nafas yo‘llari, jinsiy tizim yo‘llari va ovqat hazm qilish yo‘lining ichki qavati kabi a’zolar yuzasini qoplovchi hujayralardan hosil bo‘ladi. Epiteliy qatlamidagi hujayralar o‘zaro yarim o‘tkazuvchan zich birikmalar orqali tutashgan. Shu tariqa bu to‘qima tashqi muhit bilan o‘zi qoplab turgan a’zo o‘rtasida to‘siq vazifasini bajaradi. Himoya vazifasidan tashqari, epiteliy to‘qimasi sekret ajratish, moddalarni chiqarish va so‘rishga ham ixtisoslashishi mumkin. Epiteliy to‘qimasi a’zolarni mikroorganizmlar, shikastlanish va suyuqlik yo‘qotilishidan himoya qilishga yordam beradi

O‘simlik to‘qimalari uchta to‘qima tizimiga bo‘linadi: epidermis, mexanik to‘qima va o‘tkazuvchi to‘qima.

• Epidermis — barglar va o‘simlikning yosh qismlari tashqi yuzasini hosil qiluvchi hujayralar.
• O‘tkazuvchi to‘qima — tomirli to‘qimaning asosiy tarkibiy qismlari ksilema va floemadir. Ular o‘simlik tanasi bo‘ylab suyuqliklar va oziq moddalarni tashiydi.
• Mexanik to‘qima — bu to‘qima boshqalarga nisbatan kamroq tabaqalashgan. Mexanik to‘qima fotosintez orqali oziq moddalarni hosil qiladi va ularning zaxirasini saqlaydi.

Meristematik to‘qima faol bo‘linadigan hujayralardan tashkil topgan bo‘lib, o‘simlikning bo‘yiga va eniga o‘sishini ta’minlaydi. O‘simlikning birlamchi o‘sishi faqat muayyan joylarda, masalan, poya yoki ildiz uchlarida sodir bo‘ladi. Aynan shu joylarda meristematik to‘qima mavjud. Bu to‘qimalardagi hujayralar sharsimon, ko‘p qirrali yoki to‘rtburchak shaklga ega bo‘lib, hujayra devorlari yupqa bo‘ladi. Meristema hosil qilgan yangi hujayralar dastlab meristemaning o‘z hujayralari hisoblanadi. Biroq ular o‘sib, yetilgani sari xususiyatlari asta-sekin o‘zgaradi va meristematik to‘qima paydo bo‘lgan hududning tarkibiy qismlariga ixtisoslashadi. Meristematik to‘qimalar quyidagicha tasniflanadi:

• Apikal meristema — poya va ildizlarning o‘suvchi uchlarida joylashib, ularning uzunligini oshiradi. U ildiz va poya uchlarida o‘sish hududlarini hosil qiladi hamda birlamchi o‘sish deb ataladigan bo‘yiga o‘sishni ta’minlaydi. Bu meristema a’zoning uzunlamasiga o‘sishi uchun javobgardir.
• Lateral meristema — bu meristema asosan bir tekislikda bo‘linadigan hujayralardan iborat bo‘lib, a’zoning diametri kattalashishi va eniga o‘sishiga sabab bo‘ladi. Yon meristema odatda daraxt po‘stlog‘i ostida po‘kak kambiysi shaklida, ikki urug‘pallali o‘simliklarning o‘tkazuvchi tutamlarida esa o‘tkazuvchi kambiy shaklida uchraydi. Ushbu kambiyning faoliyati ikkilamchi o‘sishni yuzaga keltiradi.
• Interkalyar meristema — bu meristema doimiy to‘qimalar orasida joylashadi. Odatda u bo‘g‘imning asosida, bo‘g‘im oralig‘ida va barg asosida uchraydi. Ular o‘simlikning bo‘yiga o‘sishi va bo‘g‘im oralig‘ining uzunlashishini ta’minlaydi. Shuningdek, novdalarning hosil bo‘lishi va o‘sishiga olib keladi.

Meristematik to‘qima hujayralari tuzilishi jihatidan bir-biriga o‘xshaydi va sellulozadan tashkil topgan yupqa, elastik birlamchi hujayra devoriga ega. Ular zich joylashgan bo‘lib, orasida hujayralararo bo‘shliq bo‘lmaydi. Har bir hujayrada zich sitoplazma va yaqqol ko‘rinib turadigan yadro mavjud. Meristematik hujayralarning zich protoplazmasida vakuolalar juda kam bo‘ladi. Odatda meristematik hujayralar ovalsimon, ko‘p burchakli yoki to‘rtburchak shaklga ega.

Meristematik to‘qima hujayralarida yadro katta, vakuolalar esa kichik yoki umuman mavjud emas; hujayralararo bo‘shliqlar ham bo‘lmaydi.

Doimiy to‘qimalar meristematik to‘qimadan hosil bo‘lgan, bo‘linish qobiliyatini yo‘qotgan va o‘simlik tanasining muayyan joylarida doimiy o‘rnashgan tirik yoki o‘lik hujayralar guruhi sifatida ta’riflanadi. Muayyan vazifani bajarishga ixtisoslashgan meristematik to‘qimalar bo‘linish qobiliyatini yo‘qotadi. Doimiy shakl, o‘lcham va vazifaga ega bo‘lish jarayoni hujayra differensiatsiyasi deb ataladi. Meristematik to‘qima hujayralari differensiatsiyalanib, doimiy to‘qimalarning turli turlarini hosil qiladi. Doimiy to‘qimalarning 3 turi mavjud:

• Oddiy doimiy to‘qimalar
• Murakkab doimiy to‘qimalar
• Maxsus yoki sekretor to‘qimalar